Recht op vergetelheid: zoekresultaten over je naam laten verwijderen

Het recht op vergetelheid is het recht om persoonsgegevens te laten wissen, vastgelegd in artikel 17 van de AVG. Toegepast op zoekmachines betekent het dit: Google haalt de link naar een pagina weg uit de resultaten die verschijnen als iemand op jouw naam zoekt.

Twee dingen die vaak verward worden. Het artikel zelf blijft online staan; alleen de vindbaarheid via je naam verdwijnt. En de verwijdering geldt voor de Europese versies van de zoekmachine, niet wereldwijd.

Het recht ontstond in 2014, toen het Hof van Justitie in de zaak Costeja (C-131/12) oordeelde dat een zoekmachine verwerkingsverantwoordelijke is voor de persoonsgegevens in zijn resultaten, en dus aanspreekbaar. Sindsdien is het uitgewerkt in onder meer GC e.a. (C-136/17) over gevoelige gegevens en strafrechtelijke informatie, en TU en RT tegen Google (C-460/20) over onjuiste informatie.

Het vergeetrecht is een persoonlijk recht: het geldt voor natuurlijke personen. Een bedrijf kan er geen beroep op doen, ook niet voor een handelsnaam. Wel kan een bedrijf iets doen aan schadelijke zoekresultaten, maar dan via andere routes: auteursrecht, het beleid van het platform waar de publicatie staat, en het verdringen van resultaten met eigen publicaties. Die routes staan op de pagina negatieve zoekresultaten verwijderen.

Voor publieke figuren ligt de lat hoger, want het publiek heeft bij hen een groter belang bij vindbaarheid. Hoger is niet onneembaar: het gaat om de rol die je vervulde, hoe lang geleden dat was, en of het resultaat daar nog iets over zegt.

Google maakt per link een afweging tussen jouw privacy en het belang van het publiek om de informatie te vinden. In de praktijk wegen deze punten het zwaarst:

• Is het juist? Aantoonbaar onjuiste informatie weegt zwaar. Sinds het TU en RT-arrest van 8 december 2022 moet je de onjuistheid wel zelf aannemelijk maken, met bewijs dat je meestuurt.
• Hoe oud is het? Een bericht van tien jaar geleden over een zaak die is afgedaan, weegt anders dan nieuws van vorige maand.
• Wat is er daarna gebeurd? Een sepot, een vrijspraak, een herroepen onderzoek of een rectificatie verandert de afweging, ook als het oorspronkelijke bericht feitelijk klopte toen het verscheen.
• Welke rol heb je? Een bestuurder van een beursfonds staat er anders in dan een particulier die één keer in het nieuws kwam.
• Wat voor gegevens zijn het? Strafrechtelijke en bijzondere persoonsgegevens kennen een verzwaard regime, en dat werkt in je voordeel.
• Blijft de informatie elders vindbaar? Verwijdering uit de zoekresultaten op je naam laat de publicatie zelf ongemoeid; dat maakt de ingreep kleiner en de kans groter.

Slagingspercentages die los van de categorie worden genoemd, zeggen weinig. Uit onze eigen uitlezing van Google's Transparency Report (11 september 2026) blijkt hoe sterk het per soort content verschilt. Voor de Europese Unie, over het tweede kwartaal van 2026:

Die laatste regel is belangrijk: content die je ooit zelf publiceerde is met 1,65 miljoen URL's de grootste categorie, en Google verwijdert er niets van. Daar is de route dus een andere: de bron benaderen.

Voor Nederland ging het in totaal om 100.069 verzoeken over 378.750 URL's, waarvan 53,5% werd verwijderd. Ruim negen op de tien verzoeken kwamen van privépersonen.

Een verzoek indienen kan iedereen: Google heeft er een webformulier voor. Wat het verschil maakt is niet het formulier maar wat je erin zet.

Per URL onderbouw je vier dingen: welke persoonsgegevens er staan, waarom die niet (meer) verwerkt mogen worden, wat er feitelijk onjuist of achterhaald aan is, en wat de schade is. Sinds het TU en RT-arrest is bewijs geen bijlage meer maar de kern: stuur het sepotbesluit, het vonnis, het rapport of de correspondentie mee waaruit blijkt wat je stelt.

Waar het in de praktijk misgaat: één verzoek voor tien URL's tegelijk met één algemene motivering, een beroep op emotie zonder juridische grond, of een verzoek dat aandacht vestigt op een zaak die vanzelf wegzakte. Soms is ons advies dan ook om een verzoek juist niet, of nog niet, in te dienen.

Een afwijzing is geen eindpunt, en in onze praktijk is het meestal het begin.

Bemiddeling door de Autoriteit Persoonsgegevens. De Nederlandse toezichthouder kan bemiddelen als een verzoek onterecht is afgewezen. Wij leggen de zaak dan opnieuw voor, met dezelfde onderbouwing plus een specifieke argumentatie waarom de afwijzing niet houdbaar is. De AP toetst inhoudelijk en vraagt Google om een reactie. Deze route is in Nederland onderbenut en in ons werk een van de effectiefste.

Let op de termijn van zes weken. Zowel voor het inschakelen van de Autoriteit Persoonsgegevens als voor het verzoekschrift aan de rechter geldt een termijn van zes weken, gerekend vanaf het antwoord op je verzoek. Een afwijzing die je een half jaar laat liggen, kost je die routes. Kom je te laat, dan blijft een nieuw, beter onderbouwd verzoek bij Google over, maar dat is een zwakkere uitgangspositie.

De gang naar de rechter. Helpt de bemiddeling niet, dan blijft een verzoekschriftprocedure over: tegen Google, tegen de uitgever van de publicatie, of tegen degene die het plaatste.

Onze oprichter procedeerde meerdere keren over zoekresultaten tegen Google; die uitspraken staan op rechtspraak.nl.

Een verzoek bij Google levert meestal binnen 4 tot 8 weken een eerste oordeel op. Bemiddeling door de Autoriteit Persoonsgegevens duurt daar 2 tot 6 maanden bovenop. Een procedure loopt 6 tot 18 maanden.

Een vergeetrechtverzoek kost bij ons vanaf €895 ex. btw, in de praktijk €895 tot €1.495 naarmate het dossier complexer is. Vervolgverzoeken, bijvoorbeeld aan een andere zoekmachine of voor een nieuwe URL, kosten minder omdat de onderbouwing er dan al ligt. Bemiddeling en verdringing lopen op uurbasis, tegen ons reguliere uurtarief van €230 ex. btw. Een procedure ligt in de orde van €15.000 ex. btw.

Het haalt de publicatie niet weg. Wil je dat het artikel zelf verdwijnt of je naam eruit gaat, dan is de uitgever de gesprekspartner, niet de zoekmachine. Vaak is anonimiseren haalbaar waar verwijderen dat niet is.

Het werkt niet buiten Europa, het dekt niet automatisch de afbeeldingen, de autocomplete-suggesties en de "mensen vragen ook"-blokken (daarvoor bestaan aparte procedures, zie de moederpagina), en het geldt niet voor onjuiste uitspraken van AI-diensten over je persoon. Daarvoor loopt de route langs de aanbieder van het model, wat een eigen praktijk is: zie AI-reputatiemanagement.

En het werkt niet op wat je zelf ooit publiceerde. Dat is geen juridische spitsvondigheid maar het grootste blok in de cijfers hierboven.